Денес е 2 Април – Ден на аутизмот. Ден кога многумина ќе споделат зборови, слики, поддршка. Ден кога светот накратко ќе се потсети.
Но вистината е… нашата приказна не трае еден ден.
Ние живееме со ова секој ден во годината. И не, не е секогаш онака како што изгледа отстрана. Не е само насмевка, не се само „посебни“ моменти. Има многу повеќе што не се гледа.
Има утра кога започнуваме со страв – како ќе помине денот, што ќе го вознемири, дали ќе успееме да се разбереме без зборови. Има моменти кога едноставни работи стануваат огромни предизвици – звук што е премногу гласен, промена што изгледа мала, а за нас е цел свет што се руши.
Има погледи од луѓе што не разбираат. Коментари што болат. Прашања на кои немаш сила да одговориш. Има денови кога се чувствуваш сам/а, иако си опкружен/а со луѓе.
Како родител, носам тежина што не се гледа. Постојано размислувам – дали правам доволно, дали можев подобро, што ќе биде утре, што ќе биде кога мене нема да ме има. Тоа се мисли што не заминуваат.
Има солзи што се кријат. Умор што се собира. Моменти кога срцето ти се кине затоа што сакаш да му помогнеш на своето дете, а не знаеш како.
Но во сето тоа… има и љубов што не може да се измери. Има сила што не знаев дека ја имам. Има мали победи што за нас значат сè – еден чекор напред, еден мирен ден, еден момент на поврзаност.
Аутизмот не е само збор. Тој е секојдневна борба, секојдневно учење, секојдневно приспособување. Тој е живот што не запира по 2 април. Затоа денес не барам само да се сетите. Барам да разберете дека зад овој ден стојат 365 дена исполнети со предизвици, надеж, страв и љубов.
Бидете поблаги. Бидете потрпеливи. Не судете по она што го гледате на површина. Затоа што секое дете и секој родител носат приказна што не се гледа.
И кога утре ќе помине овој ден, ние ќе продолжиме. Со истата љубов. Со истата борба. Со истата надеж. Затоа што ние не живееме со ова еден ден. Ние живееме со тоа секој ден.
Подготвила:
Ана-Марија Циглењак Симоновска
